Խաշ
Խաշը Հայաստանում ոչ միայն տավարի ոսկորներով և ստամոքսով (որոճող կենդանիների ստամոքսի ամենամեծ բաժնով) եփած թանձր արգանակ է, այլև ծես, որի կազմակերպիչներն ու մասնակիցները պատրաստման և ճաշի ողջ ընթացքում կարծես սրբազան արարողություն են կատարում։ Ըստ աղբյուրի՝ խաշը հնագույն հայկական ուտեստներից է, որը հետագայում տարածվել է ողջ Կովկասում և Անդրկովկասում։ Անունը ծագում է «խաշել» բառից, որ նշանակում է «եփել»։ Հին ժամանակներում խաշը համարվում էր աղքատների կերակուր, քանի որ պատրաստվում էր ծիսական զոհաբերությունից կամ միս վաճառելուց հետո մնացածից։
Լուսանկարում կավե ամանի մեջ դեղնավուն արգանակ է՝ եփած կտորներով։ Ամանի վրա գրված է «Ծիրանի»։ Կողքին լավաշ է, ձիթապտուղ, կիտրոնի շերտեր, թթու և բաժակներ։
