Հայկական արծաթե ապարանջան, 1885

Հայկական արծաթե ապարանջան՝ 1885 թվականի։ Հայկական ոսկերչությունը հազարամյակների պատմություն ունի։ Զարդերը սկզբում ոչ միայն զարդարանք էին, այլև հմայիլներ, որոնք պաշտպանում էին չար ոգիներից և հիվանդություններից։ Հին և միջնադարյան ժամանակներում ոսկերչության կարևոր կենտրոններ էին Դվինը, Կարինը (Էրզրում), Տրապիզոնը և Վանը, իսկ 18–19-րդ դարերում՝ Թիֆլիսը (Թբիլիսի) և Կոստանդնուպոլիսը։ Ոսկուց և արծաթից պատրաստում էին ոչ միայն զարդեր, այլև զենքեր, եկեղեցական սպասք և ձեռագրերի կազմեր։

Լուսանկարում ապարանջանը երկու դիրքով է՝ փակ և բաց։ Այն լայն է, կազմված ծխնիներով միացված մասերից, որոնց վրա բարակ արծաթե թելերից պատրաստված նրբահյուս նախշեր են։ Ապարանջանը փակվում է մետաղե ձողով, որը երևում է ներքևում։