Համիդյան կոտորածները (1894–1896)

1894–1896 թվականների Համիդյան կոտորածները Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության զանգվածային սպանությունների շարք էին, որ կազմակերպել էր սուլթան Աբդուլ Համիդ II-ի կառավարությունը։ 1890 թվականին ստեղծվեց «Համիդիե» հեծելազորը՝ սուլթանի անունով կոչված քրդական անկանոն զորամասեր, որոնք օգտագործվում էին հայերին հալածելու և ոչնչացնելու համար։ Կոտորածներ եղան Սասունում, Կարինում (Էրզրում), Տրապիզոնում, Զեյթունում, Սեբաստիայում (Սվազ), Վանում, Խարբերդում, Մարաշում և Կոստանդնուպոլսում։

Սասունի ինքնապաշտպանությունը ղեկավարում էր Սերոբ Վարդանյանը (Սերոբ փաշա), իսկ 1899 թվականին նրա մահից հետո պայքարը շարունակեց Անդրանիկ Օզանյանը։ 1896 թվականի օգոստոսին Արմեն Գարոյի (Գարեգին Փաստրմաճյան) և Բաբկեն Սյունու գլխավորած Հայ հեղափոխական դաշնակցության զինված խումբը գրավեց Կոստանդնուպոլսի Օսմանյան բանկի շենքը։ Պատմաբանների գնահատմամբ՝ կոտորածների ժամանակ սպանվել է 250 000-ից 300 000 հայ, մոտ 100 000 մարդ ստիպված է եղել արտագաղթել։

Լուսանկարում զինված տղամարդկանց խումբ է՝ հրացաններով և փամփշտակալներով, գանգի ու խաչված ոսկորների պատկերով և հայերեն գրությամբ դրոշի առջև։