Լեոնարդո դա Վինչին և հայկական ճարտարապետությունը
Վերածննդի դարաշրջանի հանճարեղ ներկայացուցիչ Լեոնարդո դա Վինչին հայկական արվեստի երկրպագու էր, ինչի մասին վկայում են «Ատլանտյան կոդեքս» ձեռագրում ընդգրկված նրա «Հայկական նամակները»։ Նրա՝ Հայաստանից բերված ուրվանկարները թույլ են տալիս եզրակացնել, որ նա առաջիններից էր, ով յուրացրեց հայկական ճարտարապետության հնարքները, մասնավորապես գմբեթավոր կառույցների ձևը։ Կոստան Զարյանի կարծիքով՝ նրա ազդեցությամբ Բրամանտեն թողեց գոթական ոճը և ընդունեց հայկական ճարտարապետության սկզբունքները, որոնք հետագայում նոր ուղղություն տվեցին Սուրբ Պետրոսի տաճարի կառուցմանը։
Լեոնարդոն հիացած էր հայկական միջնադարյան մանրանկարչությամբ։ Մի շարք հետազոտողներ՝ Մակ Ֆորդին, Ռիխտերը, Կլիմենտե Ֆուզարոն, Յոզեֆ Ստրժիգովսկին և այլք, լեռների և Եփրատի վերին հոսանքի նրա նկարագրությունները համարում են փաստագրական։ Իր գրառումներում Լեոնարդոն անընդհատ հիշատակում է Հայաստանը, և նա մտադիր էր Հայաստանից ստացած իր տպավորություններն ամփոփել առանձին գրքում։
Պատկերում սև բերետով, երկար սպիտակ մազերով և մորուքով տարեց տղամարդու գեղանկարչական դիմանկար է, կրծքին՝ շղթա։
